Het verdwaalde eiland is het opzienbarende verhaal van Alfred van

Cleefs obsessie voor het eenzaamste eiland ter wereld: Amsterdam. Pas

na een jarenlange strijd tegen een halsstarrige Parijse bestuurder krijgt Van Cleef toestemming voor een langdurig verblijf op deze Franse vulkaantop in de Indische Oceaan, waar hij in de voetsporen treedt van VOC-kapitein Willem de Vlamingh.

Op Amsterdam zoekt hij de eenzaamheid, maar hij moet zich tevens staande houden in een gemeenschap van zevenendertig baardige mannen: biologen, seismologen en weerkundigen. Het eiland wordt overheersd door honderdduizenden pelsrobben en geelsnavelalbatrossen, die zich maar op één ding toeleggen: de instandhouding van de soort. Het verdwaalde eiland bevat fascinerende gegevens over voortplanting, windstoten en aardschokken, en onvergetelijke geschiedenissen van zelfmoordenaars, zeevaarders en zonderlingen.

 

interviews:

 

televisie

 

Programma van 25 minuten waarin Job de Haan met Alfred van Cleef  spreekt over onvruchtbaarheid en het verlangen naar onsterfelijkheid.

De Jacobsladder

 

Alfred van Cleef' wordt belaagd door Max Pam, Liesbeth Koenen, Nelleke Noordervliet, Jaap van Heerden en Wim T. Schippers

De tafel van Pam

 

radio

 

RKK/KRO, 28 juni 2009, radio 5

- portret door Erika Mannink

Het Klooster

 

VPRO, 21 februari 2002, radio 747

- Eilandreizen: in gesprek met Ronald van den Boogaard

VPRO's Madiwodo

 

NCRV, 1 mei 1999, radio 2

- interview door Sjors Fröhlich

Cappuccino

 

TROS, 24 april 1999, radio 1

- in gesprek met Mieke van der Weij en Peter de Bie

Tros Nieuwsshow

 

gedrukte media

 

‘Het eiland Amsterdam’

(door Howard Krol)

Man

 

‘Een klompje goud achter de horizon’

(door Jan Hopman)

Grasduinen

 

‘Op het desolate eiland Amsterdam’

(door Haro Hielkema)

Trouw

 

recensies:

 

Het verdwaalde eiland is met liefde, komisch vernuft, stijlgevoel en historisch besef geschreven. Van Cleef blijkt te rouwen om gedeporteerde familieleden die hij nooit gekend heeft: grootouders, ooms en tantes. Hij vormt de laatste tak van een ontwortelde stamboom. Een dode tak, want tot zijn verdriet is hij onvruchtbaar en kan hij dus geen nakomelingen verwekken - de reden waarom zijn vrouw hem verliet. Het eiland Amsterdam is een eiland van niets, een bodemloze put waar alles in verdwijnt, een lege plek in een nog veel grotere leegte. Maar Van Cleef weet ons te overtuigen van het belang dat die plek voor hem heeft, voor het overwinnen van zijn eigen angst voor de leegte. De literaire prestatie die hij hier levert, is dat er een leegte wordt opgevuld.

NRC Handelsblad

 

Van Cleef legt een hardnekkigheid aan de dag die door de totale zinloosheid van zijn onderneming een poëtische schoonheid krijgt.

Het Parool

 

De geografische eenzaamheid van Amsterdam spiegelt perfect de genealogische eenzaamheid van de schrijver.

De Volkskrant

 

Na lezing van Het verdwaalde eiland is er maar één conclusie mogelijk: gelukkig zijn er nog gekken die naar Amsterdam willen. Van Cleef heeft Amsterdam op formidabele wijze herontdekt voor Nederland.

Haarlems Dagblad

 

Het verdwaalde eiland van de Amsterdamse journalist Alfred van Cleef is beter dan Boudewijn Büchs boeken. Van Cleef stort geen emmers met feitjes over je heen in een soms belabberde stijl, zoals zijn van eilanden bezeten stadgenoot. Nee, hij heeft een literaire ode geschreven aan het eiland Amsterdam.

Nederlands Dagblad

 

Van Cleefs verhalen over de geschiedenis van Amsterdam zijn zonder meer interessant, maar maken het boek nog niet bijzonder. Als hij zich had beperkt tot de rol van dit eiland in de geschiedenis van de grote zeevaarders, dan had dit boek gewoon kunnen worden bijgeschoven in de reeks die Boudewijn Büch schreef over al die kleine bewoonde en onbewoonde rotsen in verlaten zeeën. Het mooie van Van Cleefs verhaal is dat hij een doorkijkje geeft in de Franse ambtenarij die belast is met het bestuur over dit eiland.

Trouw

 

Stilaan begint alles mooi in elkaar te passen: de familiegeschiedenis, de op de klippen gelopen relatie, het eiland zonder vrouwen, de voortplantingsindustrie der dieren en zijn natuurwandeling naar de krater - de opening waaruit alles is ontstaan. Die samenhang strekt zich, zeer ingenieus, uit tot in details. (...) Voor zover ik uit Van Cleefs verslag kan opmaken, moet Amsterdam van een ontstellende saaiheid zijn. Maar het verhaal dat hij eruit puurt, is een pareltje.

Standaard der Letteren

 

Het fraaie bij dit alles is dat Van Cleef niet in de val trapt zijn persoonlijke ‘stuurloosheid’ al te zeer naar voor te schuiven. Je verneemt wel dat hij het wat moeilijk heeft gehad met het afscheid van een geliefde, en dat hij wel eens een jointje lust of een goed glas wijn - maar dat is slechts zijdelings aan de orde. Ook in de vermelding van heimweeverschijnselen, de desolate erotiek van gesiliconeerde pin-ups aan de muur en de afgrondelijke aantrekkingskracht van het niets sluipt - heel discreet - iets van persoonlijke tragiek binnen. ‘Dan luisterde ik naar het geblaf van de pelsrobben en probeerde gelukkig te zijn.’ Het verdwaalde eiland is daardoor behalve een documentaire en een reisverslag ook een sympathiek document humain.

De Morgen

 

In Het verdwaalde eiland toont Van Cleef zich een uitstekend reporter, die gegoten Nederlands schrijft. Zijn low profile maakt dat hij een auteur van te weinig lezers is. Dat zou nu toch echt mogen veranderen.

Weekend Knack

 

Het verdwaalde eiland bevat fascinerende, maar tevens nutteloze gegevens over de voortplanting van dieren, windstoten, stortregens en aardschokken. Onvergetelijk zijn de geschiedenissen van zelfmoordenaars, schipbreukelingen en zonderlingen. Van Cleef weet het zo te brengen dat de lezer zich de negenendertigste tijdelijke bewoner van het eiland waant.

Wereldcontact

 

Het verdwaalde eiland is een typisch ‘eilandboek’, een categorie die buiten de wereld van Büch in Nederland moeilijk te plaatsen is, maar ik betwijfel of we op dit gebied meer van Van Cleef te zien zullen krijgen. Het ligt misschien meer in zijn lijn na deze Amsterdam-ervaring een totaal andersoortige extreme uitdaging te zoeken.

Vrij Nederland

 

In fascinerende details beschrijft Van Cleef de natuur van het eiland – de zee, de wind, het blaffen van de pelsrobben, de geur van het mos. Deze beschrijvingen zijn echter ondergeschikt aan Van Cleefs onderzoek naar de natuur van de mens, waar hij zich pas vele kilometers verwijderd van de invloed van andere menselijke wezens aan kan overgeven. Een leeservaring aan gene zijde van de dagelijkse routine.  

Financial Times (Germany)

 

Een aantrekkelijk boek

Die Tageszeitung

 

Van Cleef blinkt uit in gedetailleerde beschrijvingen en bezit een aangename ironie.

Die Zeit

 

Van Cleef schreef een prachtige, unieke, romanachtige reportage waarin hij de essentie van eenzaamheid heeft weten vast te leggen, een boek dat de lezer bij iedere bladzijde een beetje zeeschuim in het gezicht doet waaien.

Hamburger Abendblatt

 

Met elk welgetroffen woord verdunt de mist die dit mensvijandige stuk eenzaamheid in slierten omhult. De weg was het doel. Zoals zo vaak.

Westfälische Nachrichten

 

Spannende eilandlectuur

Kieler Nachrichten

 

Van Cleef beschouwt de wereld als een astronaut die vanaf zijn ruimteschip de aarde observeert: vanuit een verte die het mogelijk maakt te relativeren.

Deutsche Welle

 

Met zijn wonderlijke humor slaagt de auteur erin de lezer in zijn grip te houden.

Literature.de

 

Een prachtig boek

Libri.de

 

“The Lost Island” is a moving story, funny and endearing at times, immensely sad and disturbing at others. One cannot help but feel for Mr Van Cleef and the profound distress that dogs him. The book also provides a wealth of information about the geography and history of the island, but it distinguishes itself above all as a touching piece on the meaning of human existence.

Economist.com

 

A hilarious and ultimately affecting book.

The Seattle Times

 

A memoir of compelling honesty and emotional resonance.

Booklist

 

Van Cleef’s descriptions of the island are clever, but the real fun is the subtle ways in which he uses his dry sense of humor to lampoon French bureaucrats.

Publishers Weekly

 

As sere and scoured as its locale, hard-fought and cleansing for author and reader alike, making for a companionable excursion into forlorness.

Kirkus Reviews

 

Het verdwaalde eiland

Meulenhoff, Amsterdam, 1999

Rainbow, Amsterdam, 2002

Marebuch, Hamburg, 2002

Metropolitan Books, New York, 2004

Piper Verlag, München, 2005